الینا * نیکویی و نعمت برای ما *

روز چهارشنبه مصادف با 13 شهریور، تولد بهترین دوستم آوینا بود...آوینا جونم منو ببخش که نتونستم توی جشنت شرکت کنم ...آخه من هنوز یه کم کوچولوئم و یه کم با آدم بزرگها غریبی میکنم...مامانم هم ملاحظه حالم رو کرد و خودش به تنهایی اومد...ان شاالله سالهای بعد منم با مامانم میام و حسابی با هم بازی میکنیم ملکه زنبورها ، آبجی عزیزم...تولدت مبارک   از اینکه به یادم بودی و برام یه جایزه خیلی خوشگل تدارک دیدی، ازت ممنونم   از مامان آوینا هم به خاطر جشن با شکوهش خیلی خیلی ممنونیم و ازهمین جا بهش خسته نباشید میگیم ...

یادمه اون موقعها که خیلی کوچولو بودم، بزرگتر ها خیلی اصرار داشتند که به هر زوری که شده یه جفت کفش پام کنن و ازم عکس بگیرن...شاید اون روزها نمیدونستن که یه روزی خودم داوطلبانه، عاشق پوشیدن کفشاشون میشم و هی جولان میدم! قطعا اگر این مساله مهم رو میدونستن، اون روز این همه منو اذیت نمیکردن...هر روز که بزرگتر میشم بیش از پیش به عجیب و غریب بودن این آدمها پی میبرم!!!!       در  یک ماه اخیر یاد گرفتم که بشکن بزنم..خیلی هم خوب میزنم   به صورت حرفه ای میشینم پشت میز کامپیوتر و مدام برنامه ها و فایل ها رو نابود میکنم...کپی میکنم ...پیست میکنم..حذف میکنم و کارهای زیاد دیگری هم میکنم! به گوشی تل...

بی مقدمه باید گفت که خیلی شیرین شده ام و البته بسیار شیطون و کنجکاو...دیگه باید اطرافیان 4 چشمی که چه عرض کنم، بلکه 40 چشمی مراقب کارهایم باشند! خوب عکسای زیر یه قسمت کوچکی از شیرین کاریهای بنده رو به نمایش گذاشته اند...با هم بریم ببینیم من اینجوری از میز بالا میرم و خیلی مودب روی مبل میشینم           اینجوری هم میرم تلویزیون میبینم   امسال تابستون سوزانی داریم و ماه رمضان هم هست و تفریحمون شده کمی تاب سواری در منزل! خودم دوست دارم کمربندمو ببندم...در راستای همون مستقل بودنی که پیشتر عرض کرده بودم!!     گاهی هم که بزرگترها پا توی کفشم میکنن، اینجوری م...

خوب بازم به لطف خدای مهربون ، یک ماه دیگه بزرگتر شدم...یک ماه یعنی خیلی زیاد، چون هر روز نسبت به روز قبل فهمیده تر و خانم تر و صد البته شیرین تر میشم امروز نوبت ویزیت آقای دکتر امیدوار بود...اولین باری بود که مطب دکتر رو انقدر خلوت میدیدم...خلوت یعنی فقط 6-7 تا نی نی اونجا بود!!! این واسه مطب دکتر یعنی خیلی خلوت..آخه هر بار که میرفتیم حداقل 3 ساعت معطلی داشت آقای دکتر طبق معمول ماشالله..ماشالله رو سر دادن و خیلی ازم راضی بودن و به مامانم گفتن که دیگه شیرم باید کم بشه تا گرسنه بشم و غذا بخورم....امیدوارم این دغدغه مامان هم به زودی تموم بشه و من غذا خور بشم   اولش که رسیدیم مطب من همه حضار رو وارسی کردم..اینجوری جدیدا هر وقت...

ا ون صبح سرد رو هیچ وقت یادم نمیره....شاید خیلی هم هوا سرد نبود...ولی وجودم از استرس یخ زده بود... سکوت سرد توی ماشین خفم کرده بود...انگار بقیه همراهم  هم از استرس یخ زده بودن...ساعتهای  آخر دوتایی بودن!...یه جوری با حسرت به تمام اشیاء اطرافم نگاه میکردم!میگفتم این بار ، بار آخریه که دوتایی دارم نگاهتون میکنم! این حس رو فقط یه مادری که 9 ماه انتظار یه بچه سالم رو کشیده درک میکنه...دلم نمیخواست از وجودم جدات کنن...توی دلم یه حسی به دکتر معینی داشتم...انگار میخواست تو رو بدزده و ببره!خیلی سردم بود..ولی نمیتونستم حرف بزنم..به بیلبوردهای توی بزرگراه خیره میشدم ...بیلبورد بعدی...این ماشین...اون ماشین....چراغها...همش میگفتم بار آخره که ...

این ماه کلا" با ماههای قبلی فرق کرده ام، شیطنتهام یه جورای دیگه شده، کلا رفتم تو خط نوآوری!!!!! مثلا صبحها ورزش صبحگاهی میکنم...اینجوری!   عصرها ورزش عصر گاهی میکنم ...اینجوری توی کارهای فنی خونه خبره شدم! لوله های گرفته رو باز میکنم ...اینجوری ممانعت از غذا خوردن میکنم ..اینجوری بعضی وقتها هم دوست دارم استراحت کنم ..اینجوری   منتظر اینجوری های بعدی باشید ...

و اما من امروز 13 ماهه شدم.دقیقا پارسال یک همچین روزی بود که مامان و بابا در به در از این قنادی به اون قنادی برای یافتن یک کیک منحصر به فرد بودند؛ چونکه من 1 ماهه شده بودم و همه فکر میکردن که من خیلی بزرگ شدم! و اکنون که یکسال از آن روز میگذرد مامان و بابا به دلشوره آن روز میخندند.خوب حق هم دارند.چونکه الان 7 تا دندون دارم و به صورت حرفه ای میتونم راه برم و حتی بدوم! اینقدر هم مومن شده ام که روزی چندین بار نماز میخوانم!         ...